Το «να είσαι οικογένεια» έχει δύο όψεις. Από την μία μεριά, κάθε μέλος, μικρό και μεγάλο, βρίσκει δύναμη και προστασία μέσα στην οικογένεια, από την άλλη μεριά όμως, όλοι, παιδιά και γονείς, οφείλουν να συνεισφέρουν εξίσου, με τον τρόπο και τις ικανότητες του ο καθένας, στην ομαλή λειτουργία της.

Η οικογένεια μάς χρειάζεται όλους για να λειτουργήσει σωστά. Από τις πιο μικρές λεπτομέρειες, όπως είναι οι καθημερινές δουλειές και τα διάφορα καθήκοντά, μέχρι τις σωστές συναισθηματικές σχέσεις. Έτσι τα παιδιά παίρνουν σπουδαία εφόδια για την ζωή τους. Εσείς, λοιπόν, πρέπει να τους δώσετε κίνητρα για να συμμετάσχουν στην ζωή της οικογένειας και να νιώθουν ενεργά μέλη, αλλά και να βρίσκεστε δίπλα τους καθώς μεγαλώνουν, δείχνοντάς τους τα όρια και φυσικά την αγάπη σας.

Γιατί ζητάμε «λίγα» από τα παιδιά μας;
Τα παιδιά είναι κοινωνικά όντα. Ακόμη και αν καμιά φορά αντιδρούν, στην πραγματικότητα τους αρέσει να παίζουν ρόλους βοηθού. Όλα τα παιδιά έχουν την ανάγκη να νιώθουν ότι είναι αναμενόμενη η συνεισφορά τους στο σπίτι, παρότι σήμερα οι περισσότεροι γονείς δεν ζητάμε πολλά πράγματα από τα παιδιά μας. Αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι, όταν εργάζονται και οι δυο γονείς, το βράδυ, αγχωμένοι και κατάκοποι όπως είναι, το μόνο που θέλουν είναι να περάσουν καλά όλοι μαζί, όχι να μάθουν στα παιδιά τους όρια και πειθαρχία. Και καθώς έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, όλοι προσπαθούμε να τα προστατεύσουμε από το δικό μας στρες, με αποτέλεσμα να γινόμαστε υπερβολικά ενδοτικοί. Πολλές φορές όμως συμβαίνει και το αντίθετο: ότι δηλαδή οι γονείς ακριβώς επειδή είναι κουρασμένοι γίνονται πιο απαιτητικοί ή πιεστικοί και αντί να περνάνε ουσιαστικό χρόνο με την οικογένεια, τον εξαντλούν σε παρατηρήσεις ή τους αναθέτουν δραστηριότητες για να τα απασχολήσουν κερδίζοντας λίγο χρόνο «ελεύθερο» για εκείνους. Η «αλήθεια» βρίσκεται κάπου στην μέση.

Όμως, όταν ζητάμε λιγότερα από τα παιδιά, δεν τα προστατεύουμε! Πολλοί γονείς θεωρούν ότι όταν αφήνουν τα παιδιά να κάνουν τις επιλογές τους από νωρίς, τα ετοιμάζουν για να εκφράσουν την ατομικότητά τους και να διακριθούν στην ανταγωνιστική κοινωνία που ζούμε. Λάθος! Το παιδί που έχει μάθει να σέβεται κάποια όρια και ξέρει ότι υπάρχουν κάποιες σαφείς προσδοκίες από αυτό, αργότερα θα είναι πιο ικανό να επιλύει τα προβλήματά του.

Ένας άλλος λόγος για τον οποίο οι γονείς ζητάμε ελάχιστα πράγματα από τα παιδιά μας είναι η απουσία της ευρύτερης οικογένειας. Χωρίς την επαφή με τους παππούδες, γιαγιάδες ή άλλα μέλη της οικογένειας, χάνονται τόσο οι προσδοκίες όσο και οι πολιτισμικές αξίες.

Κατανέμετε υποχρεώσεις
Ο ρόλος του γονιού συνεπάγεται ενεργή συμμετοχή στην ζωή των παιδιών, όχι μόνο ενθαρρύνοντάς τα ή παίζοντας μαζί τους, αλλά και επιβάλλοντάς τους πειθαρχεία, διδάσκοντας και καθοδηγώντας τα, χωρίς να ακούγεται αυστηρό όλο αυτό!

– Ένας έξυπνος τρόπος για να δίνετε κίνητρα στα παιδιά να αναλαμβάνουν καθήκοντα μέσα στο σπίτι είναι να καθιερώσετε τακτικές εβδομαδιαίες οικογενειακές συναντήσεις, όπου θα παρουσιάζετε μια λίστα με όλες τις δουλειές που πρέπει να γίνουν για να λειτουργήσει σωστά το σπίτι. Ο καθένας μπορεί να αναλάβει τις δουλειές που προτιμά. Οι υπόλοιπες θα μοιραστούν ισορροπημένα σε όλους (ανάλογα με την δυνατότητα του καθενός), γνωρίζοντας εξαρχής ότι κανείς δεν θα κάνει επ’ άπειρον κάποια αγγαρεία που απεχθάνεται, γιατί οι υποχρεώσεις θ’ αλλάζουν εκ περιτροπής.

– Στην συνέχεια ορίστε τον χρόνο που έχει κανείς στην διάθεσή του για να κάνει μια συγκεκριμένη δουλειά και την «ποινή» που θα συνεπάγεται η μη εκτέλεσή της. Ασφαλώς, αυτές είναι αποφάσεις που πρέπει να παίρνετε ομαδικά και όχι να τις ανακοινώνετε εσείς υπό μορφή διαταγών.

– Όλα τα μέλη της οικογένειας οφείλουν να τηρούν τις αποφάσεις της ομάδας. Μπορεί μέρος της ανταμοιβής των παιδιών να είναι το χαρτζιλίκι, αλλά η πραγματική ανταμοιβή τους είναι η συμμετοχή στην οικογένεια και η περηφάνια ότι έχουν αναλάβει κάποιες ευθύνες. Αυτή η αίσθηση της αφοσίωσης και της ευθύνης του απορρέει από την συμμετοχή στην οικογενειακή ζωή, σύντομα επεκτείνεται και στις κοινωνικές επαφές. Και αυτό γιατί όταν το παιδί ασχολείται, ακόμα και καθημερινά, με δουλειές που χρειάζονται να γίνουν για να λειτουργεί ομαλά το σπίτι τους, μαθαίνουν τι σημαίνει να είσαι ενεργό μέλος ενός κοινωνικού συνόλου και να προσφέρεις σε μια κοινωνική ομάδα.

Ένα παιδί που θα το έχουν νοιαστεί είναι σε θέση να νοιαστεί τους άλλους και, αφού μάθει πώς να τηρεί κάποια απαραίτητα όρια, θα γίνει κάποιος που θα προκαλεί το θαυμασμό των άλλων. Όλες αυτές οι ιδιότητες (ενσυναίσθηση, φροντίδα, τρυφερότητα και αυτοπειθαρχεία) μας ενσταλάζονται τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, μέσα από το πλαίσιο της οικογένειας. Η εκπαίδευση αυτή προετοιμάζει τα παιδιά για να δημιουργήσουν σχέσεις με τους συνομηλίκους τους και να πάρουν τις αποφάσεις τους, οι οποίες δεν θα είναι απαραίτητα αποτέλεσμα της πίεσης και της επιρροής των συνομηλίκων. Τα παιδιά μαθαίνουν κυρίως μέσω της ταύτισης με τους γονείς τους και της μίμησης της συμπεριφοράς τους. Επομένως, όταν συμμετέχετε ενεργά στην συναισθηματική ζωή του παιδιού σας, θα του δώσετε το κίνητρο, σε οποιαδήποτε ηλικία να επιδιώκει την επιδοκιμασία σας.

Νινέττα Φαφούτη, με την συνεργασία της κας Μαρίας Τουλιάτου (ψυχολόγος – οικογενειακή θεραπεύτρια)

kids.in.gr

Σίγουρα θα τα έχετε δει κάπου, τα καλοκαίρι, στις διακοπές ίσως ή στα ταξίδια σας στο εξωτερικό. Είναι εκείνα τα πιτσιρίκια, που κάθονται όλη την ώρα στην καρέκλα τους στο εστιατόριο και παίζουν χωρίς να τσιρίζουν στην αμμουδιά, την ίδια στιγμή που τα δικά μας παιδιά παίζουν «πόλεμο» στο εστιατόριο πετώντας το ένα στο άλλο κεφτεδάκια και κλαίνε υστερικά στην παραλία επειδή το αδερφάκι τους πήρε το κουβαδάκι. «Γιατί τα Γαλλάκια δεν το κάνουν ποτέ αυτό;». Είναι ολοφάνερο πως κι εκείνα τα νήπια ούτε είναι μικρά ρομποτάκια, ούτε δεν διασκεδάζουν όσο θα έπρεπε για την ηλικία τους. Αντίθετα, είναι παιδάκια χαρούμενα, δραστήρια και γεμάτα απορίες, όπως όλα. Τι είναι, λοιπόν, αυτό που κάνει τα παιδιά στη Γαλλία (και στη Σουηδία, την Ολλανδία και άλλες χώρες) τόσο πιο καλόβολα, υπάκουα και ώριμα σε σχέση με τα δικά μας; Μια αντίστοιχη απορία είχε και η Πάμελα Ντράκερμαν, μια Βρετανίδα μαμά που ζει στο Παρίσι. Όταν μετακόμισε εκεί, είχε μια κόρη 18 μηνών και εντυπωσιάστηκε από το πόσο διαφορετικά φέρονταν τα παιδιά εκεί, σε σχέση με τα νήπια στην πατρίδα της. Έτσι, αποφάσισε να αναζητήσει τις αιτίες που κάνουν τα πιτσιρίκια στη Γαλλία λιγότερο κακομαθημένα, και κατέγραψε τις παρατηρήσεις της στο βιβλίο της με τον ευρηματικό τίτλο «Γιατί τα Γαλλάκια δεν πετάνε κάτω το φαγητό τους». Μέσα από τις σελίδες του, προσπαθεί να εξηγήσει ποιες είναι εκείνες οι ιδιαιτερότητες στη συμπεριφορά των γάλλων γονιών που έχουν τόσο εμφανή επίδραση στη συμπεριφορά των παιδιών τους. Μερικές από αυτές είναι οι ακόλουθες:

Οι γάλλοι γονείς δεν τρέχουν στην κούνια με το που ακούνε το μωρό τους να κλαίει

Η συντριπτική πλειοψηφία των γονιών στη Γαλλία ισχυρίζονται ότι τα παιδιά τους κοιμούνται όλη τη νύχτα από την ηλικία των τριών μηνών και ότι δεν χρειάστηκε ποτέ να τα αφήσουν να κλαίνε με τις ώρες μέχρι να το πάρουν απόφαση και να πέσουν για ύπνο. Απλά, ήδη από τις πρώτες ημέρες της ζωής τους, δεν τα παίρνουν αγκαλιά με το που θα κάνουν το πρώτο «ουά» τη νύχτα, αλλά περιμένουν μήπως τα ξαναπάρει ο ύπνος, και τις περισσότερες φορές αυτό συμβαίνει.

Οι γαλλίδες μαμάδες είναι ιδιαίτερα αυστηρές σε ό,τι αφορά το φαγητό

Τα βιβλία με συμβουλές για νέους γονείς γράφουν ότι, όταν ένα μωρό αρνείται να φάει κάποια συγκεκριμένη τροφή, θα πρέπει να περιμένουμε μερικές μέρες και μετά να του τη δώσουμε ξανά. Στη Γαλλία, παίρνουν τη συμβουλή αυτή πολύ σοβαρά, γιατί θεωρούν ότι είναι υποχρέωσή τους να διδάξουν στα παιδιά τους ότι κάθε τροφή έχει τη δική της αξία για τη διατροφή μας και ότι δεν πρέπει να αποκλείουμε καμία. Ο κανόνας που συνήθως ακολουθούν είναι να συμβιβάζονται με τα παιδιά, εξηγώντας τους ότι δεν πρέπει να το φάνε όλο, αλλά ότι είναι απαραίτητο τουλάχιστον να το δοκιμάσουν. Το αποτέλεσμα; Στη Γαλλία, υπάρχουν ελάχιστα παιδιά που αρνούνται να φάνε οτιδήποτε εκτός από πατάτες και μακαρόνια, ενώ τα περισσότερα απολαμβάνουν με ευχαρίστηση καθετί που υπάρχει στο οικογενειακό τραπέζι. Έτσι, μόνο το 1 στα 6 παιδιά είναι υπέρβαρο (ενώ στην Ελλάδα το αντίστοιχο ποσοστό είναι 1 στα 3).

Οι Γαλλίδες έχουν προσωπική ζωή και μετά το παιδί

Τα μωρά στη Γαλλία πρέπει να κοιμούνται μια συγκεκριμένη ώρα, όχι μόνο επειδή χρειάζονται ύπνο για να αναπτυχθούν και να ηρεμήσουν, αλλά και επειδή οι γονείς τους έχουν ανάγκη να περάσουν χρόνο μαζί, πίνοντας ένα ποτήρι κρασί ή κάνοντας παρέα με φίλους. Η ανάγκη να έχει το ζευγάρι ιδιωτικές στιγμές μετά τη γέννηση του παιδιού στη Γαλλία αντιμετωπίζεται ως ανθρώπινο δικαίωμα και όχι ως ένα προνόμιο που πρέπει να προσπαθήσει πολύ για να κατακτήσει. Τα μεγαλύτερα παιδιά, όταν πια δεν κοιμούνται πολύ νωρίς, μπορούν να παίξουν ή να διαβάσουν ήσυχα στο δωμάτιό τους, αλλά σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται να ενοχλούν τη μαμά και τον μπαμπά. Οι γάλλοι γονείς θεωρούν ότι αυτή η συνήθεια δίνει ένα σημαντικό μάθημα στο παιδί: Ότι και οι ενήλικοι έχουν επιθυμίες και δικαιώματα, τα οποία εκείνο οφείλει να σέβεται.

Οι γαλλίδες μαμάδες δεν ενδίδουν στα πείσματα

Δεν είναι μόνο τα δικά μας παιδιά που αποφασίζουν να δοκιμάσουν τις αντοχές μας, ξαπλώνοντας ανάσκελα καταμεσής του σουπερμάρκετ, για να τους κάνουμε το χατίρι να τους αγοράσουμε σοκολάτα. Το κάνουν πού και πού και τα Γαλλάκια, όμως οι πιθανότητες να το επαναλάβουν είναι ελάχιστες, καθώςη μέση γαλλίδα μάνα θα συνεχίσει αμέριμνη τα ψώνια της, χωρίς να δίνει σημασία στο μικρό Πιερ που χτυπιέται σαν χταπόδι. Το μόνο που θα του πει είναι «Νo» (όχι) ή «Ca suffit» (αρκετά). Και θα το εννοεί. Έτσι, ο Πιερ θα αναγκαστεί σύντομα να «μαζέψει» τη χαμένη του αξιοπρέπεια και να ακολουθήσει τη μαμά του πειθήνια, ξέροντας ότι αυτό είναι ένα… χαρτί που δεν μπορεί να ξαναπαίξει.

Οι γαλλίδες μαμάδες εξηγούν τα πάντα στα παιδιά τους

Σύμφωνα με την «γκουρού» της παιδικής ψυχανάλυσης την παιδοψυχίατρο Φρανσουάζ Ντολτό, ακόμα και τα βρέφη μπορούν να μας καταλάβουν όταν τους μιλάμε. Είναι πιθανό λοιπόν να ακούσετε μια μητέρα στη Γαλλία να λέει στο μόλις έξι μηνών μωρό της: «Μην πετάς κάτω το μωρομάντιλο… γιατί θα λερώσεις το πάρκο και μετά κάποιος θα πρέπει να κουραστεί για να το καθαρίσει», αλλά ποτέ δεν θα ακούσετε να λέει: «… επειδή το λέω εγώ»! Με τον ίδιο τρόπο, θα εξηγήσει στο μωρό ή ακόμα και στο βρέφος ότι θα χρειαστεί να λείψει για κάποιες ώρες από το σπίτι για δουλειές ή ότι το απόγευμα θα περάσει από το σπίτι μια οικογενειακή φίλη για να το γνωρίσει. Η Ντολτό υποστηρίζει ότι είναι πολύ σημαντικό οι γονείς να λένε στα παιδιά τους πάντα την αλήθεια, κι εκείνα θα τους καταλάβουν – όποια κι αν είναι η ηλικία τους. Οι Γάλλοι, όχι μόνο το πιστεύουν, αλλά το κάνουν πράξη.

Οι Γαλλίδες δεν κουβαλάνε μπισκότα στην τσάντα τους

Στη Γαλλία, συνηθίζουν να τρώνε τα τρία κύρια γεύματα της ημέρας (πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό), και ένα απογευματινό σνακ γύρω στις 4 μ.μ., το οποίο ονομάζουν «gouter». Συνήθως είναι κάτι γλυκό, ένα κομμάτι κέικ, ένα φρούτο ή σοκολάτα. Τα γεύματα αυτά τηρούνται αυστηρά, και κατά τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας δεν τσιμπολογάνε τίποτα. Αν, για κάποιο λόγο, τα παιδιά αρνηθούν να φάνε σε κάποιο γεύμα, θα πρέπει να περιμένουν το επόμενο. Ίσως αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο κάθονται φρόνιμα και τρώνε στα εστιατόρια – επειδή δεν έχουν χορτάσει τρώγοντας διάφορα σνακ μέχρι να φτάσουν εκεί.

Και ακόμη 7 τρόποι σωστής εκπαίδευσης

• Οι Γάλλοι μαθαίνουν από νωρίς στα παιδιά τους ναπαίζουν μόνα τους.
• Αντίθετα από ό,τι συμβαίνει σε πολλές χώρες, στη Γαλλία όταν μια μητέρα λέει «όχι», εννοεί «δεν υπάρχει περίπτωση», και ποτέ «ίσως αργότερα».
• Οι γονείς είναι πολλοί αυστηροί σε ό,τι αφορά συγκεκριμένους τομείς, όπως το φαγητό, η συμπεριφορά στο τραπέζι και το ωράριο του ύπνου. Επιπλέον, θεωρούν πολύ σημαντικό να μάθουν στα παιδιά τους ναπεριμένουν, και σχεδόν ποτέ δεν ανταποκρίνονται άμεσα σε ό,τι αυτά ζητούν. Για οτιδήποτε άλλο, δεν νιώθουν την υποχρέωση να ασχολούνται συνέχεια μαζί τους.
• Η ευγένεια και οι καλοί τρόποι είναι πολύ σημαντικοί στη Γαλλία. Ένα παιδί που δεν λέει «ευχαριστώ», «παρακαλώ» και «χαίρεται», θεωρείται αγροίκος!
• Οι Γάλλοι φροντίζουν να μην προκαλούν υπερδιέγερσηστα παιδιά τους. Για παράδειγμα, θα τους δείτε να πηγαίνουν στο πάρκο κουβαλώντας μόνο ένα βιβλίο για να διαβάζουν οι ίδιοι όσο το παιδί θα παίζει προσπαθώντας να ακολουθήσει μια πεταλούδα ή σκάβοντας στο χώμα. Ποτέ δεν θα πάρουν μαζί τους δεκάδες παιχνίδια για να τα απασχολήσουν.
• Στη Γαλλία, οι γονείς δεν προτρέπουν τα παιδιά να είναι «καλά» αλλά «sage», δηλαδή «συνετά», και να ελέγχουν τη συμπεριφορά τους.

Το βιβλίο «French Children Don” t Throw Food», της Pamela Druckerman, κυκλοφορεί (στα Αγγλικά) από τις εκδόσεις Doubleday.

Γνωρίζατε το YouTube ή το Facebook πριν από 10 χρόνια?                                                   Κι όμως, αυτή την στιγμή to YouTube είναι η δεύτερη μεγαλύτερη μηχανή αναζήτησης πληροφοριών παγκόσμια  μετα το Google, ενώ  μεγάλα εκπαιδευτικά ιδρύματα και οργανισμοί ανακαλύπτουν την δυναμική του video και της εξ’αποστάσεως εκπαίδευσης και τα χρησιμοποιούν για να προσφέρουν μαθήματα από πυρηνική φυσική μέχρι ψυχολογία.

Το δε Facebook, αν ήταν χώρα, θα ήταν η τρίτη μεγαλύτερη σε πληθυσμό χώρα στον κόσμο μετα την Κίνα και τις ΗΠΑ!

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Για κάποιους από εμάς ίσως τίποτα, για τα παιδιά μας όμως τα πάντα! Οι μαθητές του σήμερα προετοιμάζονται για έναν κόσμο του οποίου  την μορφή δεν γνωρίζουμε, και η εκπαίδευση είναι ένας από τους τομείς που αλλάζει πιο ριζικά! Ένα γεγονός ειναι βέβαιο: Η τεχνολογία και η κοινωνική δικτύωση θα ειναι οπωσδήποτε μέρος της ζωής των παιδιών μας. Καθήκον μας ως εκπαιδευτικών και γονιών ειναι να τα  διδάξουμε τον ασφαλή τρόπο να ανοίξουν το παράθυρο στις άπειρες δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά τους.

Η Winners Education με πάθος υποστηρίζει αυτές τις αρχές καθώς και την ανάγκη να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να γίνουν Πολίτες του Κόσμου. Ένας από τους τρεις πυλώνες της εκπαιδευσης στο σχολείο μας ειναι η επικοινωνία που, όταν συνδυάζεται με τις νέες τεχνολογίες κάνει την Winners Education να διακρίνεται σε παγκόσμιο επίπεδο!

Η πιο πρόσφατη παγκόσμια  διάκριση που κατέκτησε το σχολείο μας ως μέλος της Διεθνούς Ομάδας Εκπαιδευτικών όπου ανήκουμε στο Skype,  είναι η ανακήρυξη της ομάδας μας ως νικήτριας στην κατηγορία της καλύτερης εκπαιδευτικης χρήσης των Κοινωνικών Δικτύων.

Οι μαθητές της  Winners Education θα απολαμβάνουν πάντα απλά την καλύτερη εκπαίδευση που υπάρχει!

Σύμφωνα με το infographic, οι άνθρωποι που διαβάζουν τείνουν να έχουν καλύτερη σωματική και ψυχική υγεία, αφού η ανάγνωση φαίνεται να βοηθά στη μείωση των επιπέδων άγχους.

Συγκεκριμένα, μία απλή ανάγνωση για 6 λεπτά, μειώνει το άγχος κατά 60%, και επιβραδύνει τον καρδιακό ρυθμό, χαλαρώνει την ένταση των μυών και βοηθάει στο να ηρεμεί το μυαλό.

Και αν νομίζετε ότι πηγαίνοντας μια βόλτα ή παίζοντας βιντεοπαιχνίδια θα απαλαγείτε ευκολότερα από το στρες, το σχεδιάγραμμα φαίνεται να σας διαψεύδει, αφού τονίζει ότι η ανάγνωση ενός βιβλίου είναι 300% και 600% πιο αποτελεσματική από ότι το περπάτημα ή τα βιντεοπαιχνίδια, αντίστοιχα.

Πηγή: iefimerida.gr

Οι έφηβοι που αποφοίτησαν από ένα ειδικό γυμνάσιο του νότιου Μπρονξ το 1999 έγιναν πανεθνικά διάσημοι. Οι μαθητές, όλοι τους μαύροι ή λατινοαμερικανικής καταγωγής και ως επί το πλείστον από φτωχές οικογένειες, είχαν επιλεγεί τέσσερα χρόνια νωρίτερα για να συμμετάσχουν σε ένα πειραματικό πρόγραμμα που ονομαζόταν KIPP (Knowledge Is Power Program) και είχε στόχο να εξουδετερώσει το χάσμα επίδοσης ανάμεσα στους προνομιούχους και τους φτωχούς μαθητές. Η εμπειρία φάνηκε να πηγαίνει πολύ καλά: στις γενικές σχολικές εξετάσεις, οι μαθητές αυτοί κέρδισαν τους υψηλότερους βαθμούς από όλα τα σχολεία του Μπρονξ και είχαν την πέμπτη καλύτερη επίδοση σε όλη τη Νέα Υόρκη. Οι περισσότεροι κατάφεραν να γίνουν δεκτοί σε κορυφαία λύκεια, συχνά με πλήρη υποτροφία. Ολοι φαίνονταν προορισμένοι για το πανεπιστήμιο και για επιτυχίες στη ζωή, που θα αψηφούσαν τα συνήθη προγνωστικά.

Ωστόσο, έξι χρόνια μετά την αποφοίτησή τους από το λύκειο μόνο το ένα πέμπτο από τους νέους αυτούς είχε ολοκληρώσει τετράχρονες σπουδές στο κολέγιο. Οι περισσότεροι κατέληξαν να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους, επαναβεβαιώνοντας την αυξανόμενη ταξική ανισότητα στα αμερικανικά πανεπιστημιακά campus. Οι διοργανωτές του ΚΙΡΡ απογοητεύτηκαν πολύ, ιδιαίτερα επειδή ένα πανεπιστημιακό πτυχίο ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο πολύτιμο, δίνοντας τη δυνατότητα στους Αμερικανούς νέους να κερδίσουν κατά μέσον όρο 80% περισσότερα από τους αποφοίτους λυκείου. Γιατί, λοιπόν, δεν κατάφερε το ΚΙΡΡ να προετοιμάσει τους μαθητές για τις πανεπιστημιακές σπουδές;

Δεν αρκεί το τεστ IQ

Ο Πολ Ταφ, δημοσιογράφος και πρώην συντάκτης του New York Magazine, επιχειρεί να απαντήσει σε αυτό το ακανθώδες ερώτημα στο «Πώς επιτυγχάνουν τα παιδιά: Σθένος, περιέργεια και η κρυμμένη δύναμη του χαρακτήρα»», ένα φιλοδοξο και κομψά γραμμένο βιβλίο που τώρα κυκλοφόρησε και στη Βρετανία. Το πρόβλημα, γράφει, είναι ότι η ακαδημαϊκή επιτυχία θεωρείται πως είναι προϊόν των γνωσιακών ικανοτήτων – του είδους της ευφυΐας που μετριέται με τα τεστ IQ. Αυτή η άποψη έχει τροφοδοτήσει τη ζήτηση παιχνιδιών «νοητικής ανάπτυξης» και ένα κίνημα εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που δίνει μεγάλη σημασία στους βαθμούς των εξετάσεων.

Ωστόσο, νέες έρευνες από οικονομολόγους, ψυχολόγους, νευρολόγους και εκπαιδευτικούς έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι δεξιότητες που δίνουν τη δυνατότητα σ’ έναν φοιτητή να τελειώσει κολέγιο και πανεπιστήμιο δεν έχουν τόσο να κάνουν με την εξυπνάδα όσο με πιο συνηθισμένα στοιχεία του χαρακτήρα, όπως η ικανότητα των παιδιών να συγκεντρώνονται και να συγκρατούν τις παρορμήσεις τους. Οι σπουδαστές του ΚΙΡΡ που αποφοίτησαν από το κολέγιο δεν ήταν τα σχολικά αστέρια, αλλά οι επίμονοι και εργατικοί νεαροί, αυτοί που κατάφερναν να μην περισπώνται και ήταν αποφασισμένοι να πάνε μπροστά.

Ετσι, οι μη γνωσιακές δεξιότητες, όπως η επιμονή και η περιέργεια, είναι ισχυροί παράγοντες πρόβλεψης της μελλοντικής επιτυχίας. Από πού όμως έρχονται αυτά τα χαρακτηριστικά; Και πώς μπορούν να αναπτυχθούν; Αναζητώντας απαντήσεις, ο Πολ Ταφ εξετάζει πρώτα το πρόβλημα σε νευρολογικό επίπεδο. Μπορεί ιατρικά να εξηγηθεί γιατί τα παιδιά που μεγαλώνουν σε στερητικό, δυσλειτουργικό περιβάλλον έχουν σε γενικές γραμμές μεγαλύτερη δυσκολία να συγκεντρωθούν, να προσηλωθούν στις εργασίες τους και να ανακάμψουν από απογοητεύσεις. Το τμήμα του εγκεφάλου που επηρεάζεται περισσότερο από το πρώιμο στρες είναι ο προμετωπιαίος φλοιός, ο οποίος επιτελεί κρίσιμο ρόλο στον έλεγχο των σκέψεων και στη ρύθμιση της συμπεριφοράς. Οταν αυτή η περιοχή υποστεί βλάβη –όπως συμβαίνει συχνά σε παιδιά που ζουν μέσα στις πιέσεις της φτώχειας– είναι πιο δύσκολο να συγκρατηθούν τα αντιπαραγωγικά ένστικτα.

Η επιστήμη επισημαίνει το πρόβλημα, αλλά δείχνει και τρόπους να ξεπεραστεί. Μελέτες δείχνουν ότι η έγκαιρη προσπάθεια από γονείς ή κηδεμόνες των παιδιών τα βοηθάει να αντισταθμίσουν τη βιοχημική επίδραση του στρες. Και οι εκπαιδευτικοί μπορούν να προωθήσουν τη συγκέντρωση και τον αυτοέλεγχο. «Ο προμετωπιαίος φλοιός ανταποκρίνεται καλύτερα στην παρέμβαση από άλλα τμήματα του εγκεφάλου», γράφει ο Πολ Ταφ. Παραμένει ευεπηρέαστος μέχρι και τα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης.

Τα σχολεία έχουν την εμπειρία της επιδίωξης καλύτερων βαθμών στις εξετάσεις. Είναι όμως πολύ πιο δύσκολη η ανεύρεση τρόπων για να βοηθήσουν τα νεαρά παιδιά να αναπτύξουν το σθένος τους (αυτό που ο συγγραφέας αποκαλεί «grit», την παθιασμένη αφοσίωση σε κάποιο στόχο). Οι ψυχολογικές παρεμβάσεις είναι πιο περίπλοκες και λεπτές από τη διδασκαλία των μαθηματικών, και ένα από τα προβλήματα στα αμερικανικά σχολεία είναι η έλλειψη καλών δασκάλων. Ο συγγραφέας ρίχνει φως σε μερικές αξιόλογες προσπάθειες ενίσχυσης αυτών των μη γνωστικών δεξιοτήτων – όπως η δουλειά ενός νεαρού δάσκαλου σκακιού στο Μπρούκλιν, ο οποίος μετατρέπει «αδιάφορους» μαθητές από φτωχές οικογένειες σε πρωταθλητές στο σκάκι, διδάσκοντάς τους νέους τρόπους να λύνουν προβλήματα και να ξεπερνούν τις αποτυχίες. Στο Σικάγο, το πρόγραμμα OneGoal, που ξεκίνησε το 2009, προετοιμάζει μαθητές γυμνασίου για το κολέγιο δίνοντας έμφαση στη σύνδεση ανάμεσα στη σκληρή δουλειά και τη «μοίρα». Και τα σχολεία όπου δρα το πρόγραμμα ΚΙΡΡ πειραματίζονται τώρα με κάτι που αποκαλείται «αναφορά χαρακτήρα», σχεδιασμένη για να δείχνει στους μαθητές ότι οι ικανότητες αυτές μπορούν να βελτιωθούν με τον καιρό.

Το καλό σχολείο παραμένει το πιο ισχυρό διαθέσιμο εργαλείο εναντίον της φτώχειας. Επειτα από δεκαετίες αποτυχημένων προσπαθειών για τη βελτίωση της ζωής φτωχών μαθητών, ο Πολ Ταφ έγραψε ένα διορατικό και προκλητικό βιβλίο για το είδος δουλειάς που πρέπει να γίνει ώστε να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο.

The Economist

Μαθησιακοί Τύποι

Οι μαθησιακοί τύποι αφορούν τον τρόπο που προσλαμβάνουμε πληροφορίες από τις πέντε αισθήσεις μας:ακουστικός , οπτικός, κινητικός, γευστικός και οσφρητικός. Απ’ αυτές οι τρεις πρώτοι είναι οι πιο κοινοί και τους αναλύουμε πιο κάτω:

Πώς μελετά ο οπτικός τύπος μαθητή

Οι οπτικοί τύποι μαθαίνουν με το να ‘βλέπουν το υλικό τους, όταν δηλαδή το υλικό παρουσιάζεται σε γραφήματα, πίνακες, εικονογραφημένα βιβλία, βίντεο, χάρτες κ.α. Αυτοί οι μαθητές προτιμούν να κάθονται στα μπροστινά θρανία, ώστε να μην αποσπάται η προσοχή τους. Μαθαίνουν με το να διατηρούν οπτική επαφή με τον καθηγητή, να παρατηρούν τις εκφράσεις του και την γλώσσα του σώματος. Τους βοηθά να κρατούν σημειώσεις, γιατί έτσι αντιλαμβάνονται καλύτερα το θέμα.

Μπορούμε να αντιληφθούμε ένα οπτικό τύπο από τα τακτοποιημένα του γραπτά τσάντα και εμφάνιση, Όταν μελετούν χρειάζονται απομόνωση και ησυχία, και δυσκολεύονται να συζητούν ενώ διαβάζουν, ακόμη κι αν η συζήτηση αφορά το θέμα που μελετούν. Αν οι εργασίες τους περιλαμβάνουν γραφήματα, πίνακες, εικονογραφημένα βιβλία, βίντεο, χάρτες μπορούν να τις κάνουν ευκολότερα. Βοηθά επίσης να κρατούν σημειώσεις ή να υπογραμμίζουν τις κύριες ιδέες, γεγονότα και ημερομηνίες με διάφορα χρώματα. Όταν μαθαίνουν προφορά, χρειάζεται να δουν πώς είναι γραμμένη η λέξη για να μάθουν να την προφέρουν.

Πώς μελετά ο ακουστικός τύπος μαθητή

Οι ακουστικοί τύποι μαθαίνουν ‘από την παράδοση’, ακούγοντας τον καθηγητή και συζητώντας με άλλους. Μπορούν ακόμη να αντιληφθούν το νόημα και το αίσθημα πίσω από τα λόγια, γιατί αντιλαμβάνονται τον τόνο της φωνής, την ένταση και την ταχύτητα ομιλίας. Χρειάζεται να επαναλάβουν δυνατά το κείμενο που διαβάζουν για να το κατανοήσουν. Όταν μαθαίνουν προφορά, χρειάζεται να πουν τις λέξεις για να συνειδητοποιήσουν για παράδειγμα ότι το ‘ph’ διαβάζεται ‘f’.

Είναι πολύ σημαντικό για τους ακουστικούς τύπους να θέτουν ένα στόχο πριν την εργασία και να τον διατυπώνουν δυνατά. Όταν ολοκληρώνουν χρειάζεται να κάνουν μια προφορική περίληψη αυτών που διάβασαν. Αυτοί οι μαθητές ωφελούνται πολύ αν διαβάσουν και ηχογραφήσουν το κείμενο ή τις λέξεις, ώστε να έχουν την δυνατότητα να ακούσουν και να ξανακούσουν αυτά που έχουν να μάθουν. Επίσης βοηθά το να μιλούν σε κάποιον για αυτά, να ‘μας λένε το μάθημα’ δηλαδή.

Επειδή οι ακουστικοί τύποι δυσκολεύονται μερικές φορές να φτιάχνουν ίσιες στήλες, βοηθά να τραβούν μια γραμμή στην άκρη της σελίδας και να την ακολουθούν.

Πώς μελετά ο κινητικός τύπος μαθητή

Απ’ όλους τους μαθησιακούς τύπους ο κινητικός είναι ο πιο παραγνωρισμένος. Μαθαίνουν καλύτερα με πρακτικούς τρόπους. Θέλουν να αγγίζουν να κινούνται και να αισθάνονται και το βρίσκουν εξαιρετικά δύσκολο να μείνουν καθισμένοι για ώρα. Θέλουν αν έχουν την τηλεόραση ή μουσική όταν μελετούν. Γενικά δεν συγκεντρώνονται για πολύ ώρα.

Η δακτυλογράφηση στον υπολογιστή, η εργασία σε εργαστήριο, είναι καλοί τρόποι για να μάθουν. Ίσως χρειάζεται να πηγαινοέρχονται στο δωμάτιο ή και να χοροπηδούν καθώς διαβάζουν. Όταν μελετούν για τεστ, χρειάζεται να φτιάχνουν κάρτες με τις σημαντικές λέξεις, θεωρίες ή ημερομηνίες .

Στην τάξη πρέπει να μάθουν να κρατούν σημειώσεις για να έχουν κάτι να απασχολούν τα χέρια τους.

Σημείωση

Όλοι μας χρησιμοποιούμε και τις τρεις δεξιότητες αλλά σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας. Δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος να μάθουμε, υπάρχει ο δικός μας τρόπος και όσο πιο γρήγορα τον αντιληφθούμε τόσο το καλύτερο.