Την πολυαναμενόμενη ημέρα, οι εκπαιδευτικοί  μπαίνουμε νωρίς-νωρίς στο διαδίκτυο…και πόσο απέραντη αιωνιότητα μοιάζει εκείνο το δευτερόλεπτο που περιμένεις να εμφανιστεί η οθόνη με τα ονόματα και τα αποτελέσματα του κάθε σπουδαστή χωριστά! Τα  νέα απλώνονται σαν φωτιά! Post στο facebook, αναρτήσεις στα site και βέβαια τα τόσο απολαυστικά τηλέφωνα συγχαρητηρίων! Οι μαθητές, ο ένας μετά τον άλλον, ξεσπούν σε κραυγές χαράς ακούγοντας τα καλά νέα… κάποιοι ρωτούν για τους συμμαθητές τους και άλλοι για τον βαθμό…και το πιο ωραίο μας το είπε εφέτος μια μητέρα: Πώς τα πωρώνετε    έτσι τα παιδιά μας και μαθαίνουν αβίαστα σαν να είναι η μητρική τους γλώσσα?

Ουσιαστικά αυτός είναι ο μόνος τρόπος να μαθαίνεις σωστά: με πώρωση! Τα παιδιά μας γεννιούνται εξοπλισμένα με την φυσική περιέργεια να μαθαίνουν, την ενστικτώδη προδιάθεση να συνδέονται με άλλους ανθρώπους και την εξίσου αυτόματη τάση να αγαπούν και να δίνονται με πάθος σε αυτό που τα ενδιαφέρει και τα επιβραβεύει.

Ο ανθρώπινος νους είναι μαγικά κατασκευασμένος για την αυτόματη μάθηση. Μαθαίνει γρήγορα, εύκολα και αβίαστα όταν…δεν ξέρει ότι μαθαίνει! Πόσο αυτόματα αρχίζει ένα παιδί να μιλά την μητρική του γλώσσα ακούγοντας στην αρχή, καταλαβαίνοντας χωρίς να μιλά ακόμη… απλά μιμούμενο το μοντέλο επικοινωνίας του περιβάλλοντος του. Κι αν ακόμη ψελλίζει μισές τις λέξεις ή μπερδεύει τους ήχους στην αρχή, οι δικοί του δεν αμφιβάλουν, συνεχίζουν να του μιλούν και να το ενθαρρύνουν γιατί ξέρουν πώς είναι απλά θέμα χρόνου…

Αυτός είναι ο αυτόματος τρόπος να μαθαίνεις μια γλώσσα, διαδρώντας με άλλους, ακούγοντας και επικοινωνώντας συνεχώς, «παίζοντας» και πειραματιζόμενος, κάνοντας λάθη και μαθαίνοντας από αυτά, μιμούμενος το μοντέλο όσο περισσότερων φυσικών ομιλητών είναι δυνατόν.

Αυτός είναι ο τρόπος που θα εξοπλίσει το παιδί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της ζωής που το περιμένει, του πολυπολιτισμικού εκπαιδευτικού και εργασιακού περιβάλλοντος που θα το απαιτεί. Κι αν κάποτε το «μόνο του, γιατί θα μάθει πιο καλά» ήταν η επιλογή για τους γονείς που μπορούσαν, στον 21ο αιώνα το «στην τάξη, γιατί θα μάθει φυσικά» είναι η επιλογή των γονιών που ξέρουν…

Αυτός είναι ο τρόπος της Winners Education, η αυτόματη, φυσική, γρήγορη μάθηση που απογειώνει τον μαθητή στο Proficiency σε 5 μόλις επίπεδα!

…κι αν κάποτε κάποιοι έκαναν επιλογές για το μέλλον με το βλέμμα στραμμένο στο παρελθόν, οι γονείς που επιλέγουν με καρδιά και γνώση διαλέγουν τώρα Winners Education γιατί επιβεβαιώνονται συνεχώς!

Και σε αυτή την εξεταστική περίοδο, η εξίσωση της εκπαίδευσης το απέδειξε: 46 ΜΠΡΑΒΟ ακούστηκαν δυνατά! Όλοι οι σπουδαστές, και των παιδικών τμημάτων και των ενηλίκων, απόλαυσαν την χαρά της επιτυχίας και την περηφάνια της σωστής επιλογής!

EUROPALSO

IFA (Γαλλικό Ινστιτούτο)

ΕΛΛΗΝΟΜΑΘΕΙΑ

B1

B2

C2

Πόσο απλά λύνεται η εξίσωση της επιτυχίας: Winners Education!

Τα παιδιά της Β2 των Γαλλικών μας έκαναν για μια ακόμη φορά περήφανους και πέρασαν ΟΛΟΙ με άνεση το Β2!!! Αναστασία, Τζένη, Τάσο και Δήμητρα η καταπληκτική δουλειά που κάνατε όλο το χρόνο απέδωσε!!! Μπράβο σε εσάς και στην…εμπνευστική δασκάλα σας! Και μην ξεχνάμε… μαζί με τα μικρά μας, Μαριάννα και Μάϊρα που αρίστευσαν στο Α1, τα γαλλικά μας ακόμη μια φορά έχουν 100% επιτυχία!!!

Vive le français στη Winners Education, το Κέντρο Ξένων Γλωσσών στο Χαϊδάρι με τους πιο επιτυχημένους μαθητές!!!

Aκολουθήστε τον σύνδεσμο για να μάθετε περισσότερα!! WinnerMania April

Ακολουθήστε τoυς συνδέσμους για να ανακαλύψετε τις εκπλήξεις που κρύβει ο Φεβρουάριος με την Winners Education!

WinnerMania February

Food from the Heart

Οι ερευνητές του πολιτειακού πανεπιστημίου του Σαν Φρανσίσκο, με επικεφαλής τον καθηγητή ψυχολογίας Ράιαν Χάουελ, μελέτησαν τις περιπτώσεις 750 εθελοντών, συσχετίζοντας τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας καθενός με το επίπεδο ευτυχίας του.

Η έρευνα έδειξε ότι οι εξωστρεφείς άνθρωποι είναι αυτοί που μπορούν καλύτερα από όλους να ξεχάσουν το άσχημο παρελθόν και θυμούνται συνήθως τις καλές στιγμές, συνεπώς έχουν μια εσωτερική προδιάθεση να αντλούν ικανοποίηση από τη ζωή τους. Το αντίθετο συμβαίνει με τους εσωστρεφείς που τείνουν να απομονώνονται. Έτσι, διαπιστώθηκε ότι σε πιο πλεονεκτική θέση βρίσκονται οι άκρως εξωστρεφείς άνθρωποι που είναι πιο ευτυχισμένοι, επειδή έχουν συνήθως μια θετική και νοσταλγική άποψη για το παρελθόν και γενικά κάνουν λιγότερες αρνητικές σκέψεις, και δεν μετανιώνουν για όσα έκαναν ή τους συνέβησαν.

Η έρευνα, ακόμα, επιβεβαίωσε πόσο σημαντική είναι η «χρονική προοπτική» ενός ανθρώπου, ένας όρος που καθιερώθηκε από τον ψυχολόγο Φίλιπ Ζιμπάρντο του πανεπιστημίου Στάνφορντ και δείχνει ότι ανάλογα με το πώς ένας άνθρωπος είναι  εσωτερικά προσανατολισμένος: στο παρελθόν, στο παρόν ή στο μέλλον αυτό καθορίζει την ψυχική-νοητική διάθεση (θετική ή αρνητική),  που «ντύνει» κάθε μια από τις τρεις χρονικές καταστάσεις.

Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τελικά η στάση ζωής και η νοοτροπία κάθε ατόμου παίζει μεγαλύτερο ρόλο για το  αίσθημα ευτυχίας του, ακόμα και από τις ίδιες τις αντικειμενικές εμπειρίες του ή την τύχη του, το πόσο ευτυχισμένοι είμαστε είναι δηλαδή υποκειμενικό.  Με άλλα λόγια, επιβεβαιώνεται ότι ο καθένας μας αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα μέσα από τα δικά του φίλτρα δημιουργώντας την προσωπική του εκδοχή. Αν κανείς τείνει να βλέπει τα πράγματα με «φωτεινό» τρόπο, η ζωή του ομορφαίνει, ενώ αν συνεχώς γκρινιάζει και εστιάζει στη «σκοτεινή» πλευρά, η ζωή του γίνεται ακόμα πιο μίζερη.

Μάλιστα, σύμφωνα με τους ερευνητές, αρκεί να αλλάξει κανείς μερικά μόνο στοιχεία της προσωπικότητάς του και όχι όλη την προσωπικότητά του εκ βάθρων, προκειμένου να βελτιώσει σημαντικά το επίπεδο ικανοποίησης και ευτυχίας στην καθημερινότητά του. Πόσο καταπληκτικό είναι που με το NLP  μπορεί εύκολα και αβίαστα  να αποκτήσει κανείς αυτή ακριβώς την στάση ζωής προκειμένου να κάνει την κάθε μέρα ακόμη πιο φωτεινή και το μέλλον απλά υπέροχο!

Έφη Κυρικάκη,
Master NLP in Education
Διευθύντρια Σπουδών
Winners Education,

Philip Zibardo- The phychology of time

Φράσεις όπως «μητέρα τίγρης» και «γονιός ελικόπτερο» (αυτός που δεν αφήνει σε ησυχία το παιδί του και είναι από πάνω του όλη την ώρα για να το φροντίσει/προστατεύσει) έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούνται ευρέως. Βοηθάει όμως το να είσαι υπερβολικός ως γονιός (το γνωστό και ως overparenting) ή όχι;

Παρόλο που οι γονείς που ακολουθούν ξεκάθαρα λανθασμένη στάση και ντροπιάζουν με τη συμπεριφορά τους γίνονται θύματα χλεύης, πολλοί από μας θεωρούν πως λίγη περισσότερη πίεση από τον γονιό θα δημιουργήσει παιδιά με εξαιρετικά ταλέντα και σίγουρο μέλλον. Υπάρχει κάτι λάθος στο να είναι κάποιος γονιός «λίγο υπερβολικός»;

Η συμμετοχή των γονιών στο μεγάλωμα των παιδιών μελετάται χρόνια. Δεκαετίες έρευνας, μεταξύ αυτών και πολλές από την Diana Baumrind, κλινική και αναπτυξιακή ψυχολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Berkeley, έχουν δείξει πως ο καλύτερος γονιός είναι αυτός που συμμετέχει και αποκρίνεται στις ανάγκες του παιδιού του, που θέτει υψηλές προσδοκίες αλλά σέβεται και την αυτονομία του παιδιού. Αυτού του είδους οι «εξουσιαστικοί γονείς» φαίνεται να βρίσκουν τη χρυσή τομή στη συμμετοχή των γονιών και να μεγαλώνουν σε γενικές γραμμές παιδιά που τα πηγαίνουν καλύτερα στις σπουδές τους, καλύτερα ψυχολογικά και κοινωνικά, σε σχέση με παιδιά που έχουν γονείς πιο ελαστικούς και λιγότερο συμμετοχικούς, ή αυστηρούς και περισσότερο συμμετοχικούς. Γιατί είναι επιτυχημένο αυτό το συγκεκριμένο μοντέλο γονεϊκότητας και τι μας λέει για το overparenting;

Ένα πράγμα που λέει είναι ότι οι εξουσιαστικοί γονείς στην ουσία βοηθούν να αναπτύξουν τα παιδιά τους κίνητρα. Η Carol Dweck, κοινωνική και αναπτυξιακή ψυχολόγος στο Stanford University, έχει διεξάγει έρευνα που δείχνει γιατί οι εξουσιαστικοί γονείς μεγαλώνουν πιο κινητοποιημένα, και συνεπώς πιο επιτυχημένα παιδιά.

Σε ένα τυπικό πείραμα, η Dr. Dweck πηγαίνει τα παιδιά σε ένα δωμάτιο και τους ζητάει να λύσουν έναν απλό γρίφο. Τα περισσότερα τον λύνουν χωρίς μεγάλη δυσκολία. Έπειτα όμως η Dr. Dweck λέει σε ορισμένα από τα παιδιά, και όχι σε όλα, το πόσο έξυπνα και ικανά είναι. Όπως αποδεικνύεται, τα παιδιά στα οποία δεν ειπώθηκε πως είναι έξυπνα αισθάνονται το κίνητρο να επιχειρήσουν ακόμη δυσκολότερους γρίφους. Επιδεικνύουν επίσης μεγαλύτερα επίπεδα αυτοπεποίθησης και δείχνουν σημαντικότερη πρόοδο στην επίλυση των γρίφων.

Αυτό μπορεί να φαίνεται αντιφατικό, αλλά το να επαινεί κανείς τα ταλέντα και τις ικανότητες ενός παιδιού δείχνει να κλυδωνίζει την αυτοπεποίθησή τους. Επιχειρώντας δυσκολότερους γρίφους, τα παιδιά έχουν τον κίνδυνο να χάσουν τον τίτλο του «έξυπνου» και στερούνται την ευχαρίστηση να ασχοληθούν με αυτό απλά και μόνο για να διασκεδάσουν, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Η έρευνα της Dr. Dweck συμφωνεί με αυτή της Dr. Baumrind, η οποία ανακάλυψε πως υποστηρίζοντας σε λογικά πλαίσια την αυτονομία ενός παιδιού και περιορίζοντας τις παρεμβάσεις έχει ως αποτέλεσμα καλύτερες επιδόσεις τόσο σε ακαδημαϊκό όσο και συναισθηματικό επίπεδο.

Η έρευνά τους επιβεβαιώνει αυτό που έχω παρατηρήσει και γω στα 25 χρόνια εργασίας μου σε κλινικές, έχοντας δουλέψει με παιδιά στο Marin County, ένα πλούσιο προάστιο του San Francisco.Τα πιο χαρούμενα, πιο επιτυχημένα παιδιά είναι αυτά που οι γονείς τους δεν κάνουν όσα τα ίδια είναι σε θέση να κάνουν – και οι γονείς τους δεν κάνουν πράγματα για εκείνα για να ικανοποιήσουν τις δικές τους ανάγκες, αλλά ενδιαφέρονται για τις ανάγκες του παιδιού.

Το βασικό θέμα στην ανατροφή ενός παιδιού είναι να αναπτύξει μία αίσθηση αυτονομίας, αυτοπεποίθησης και γενικότερης ρεαλιστικής αντίληψης. Αν συμπεριφέρεστε στο νήπιό σας που περπατάει σα να μη μπορεί να περπατήσει, της στερείτε την αυτοπεποίθησή της και διαστρεβλώνετε την πραγματικότητα. Όπως και όταν «ελέγχετε» κάθε βράδυ τα καθήκοντά του, το παίρνετε διαρκώς τηλέφωνο «απλά για να δείτε αν είναι καλά» και «κάνετε διορθώσεις» (δλδ ξαναγράφετε) την αίτησή του για το κολέγιο.

Από τη στιγμή που το παιδί σας είναι ικανό να κάνει κάτι, συγχαρείτε τον εαυτό σας για την καλή δουλειά που κάνατε και πάτε παρακάτω. Η συνεχής, αχρείαστη παρέμβαση θα κάνει το παιδί σας να αισθανθεί άσχημα για τον εαυτό του (αν είναι μικρό σε ηλικία) ή θα το εκνευρίσει (αν είναι έφηβος).

Δεν είναι η δουλειά ενός γονέα να βοηθήσει με όσα πράγματα δεν μπορεί να καταφέρει το ίδιο το παιδί; Γιατί να θεωρείται υπερβολικό να κάνεις για το παιδί σου όσα θα μπορούσε να κάνει;

Θυμηθείτε όταν το νήπιό σας μάθαινε να περπατάει. Έκανε ένα μικρό συρτό βήμα μπροστά ή ένα ακόμη και έπειτα έπεφτε κάτω και αμέσως σας κοιτούσε για να δει την αντίδρασή σας. Ήσασταν ενθουσιασμένοι με τις πρώτες αυτές προσπάθειες και θα κάνατε τα πάντα για να την ενθαρρύνετε να σηκωθεί και να προσπαθήσει και πάλι. Σίγουρα δεν την κατηγορούσατε που έπεσε ούτε γινόσασταν Κασσάνδρα, λέγοντας πως αν συνεχίσει έτσι τη βλέπετε να δουλεύει σε φαστφουντάδικο για το υπόλοιπο της ζωής της. Ήσασταν παρών και παρούσα, έτοιμοι και διαθέσιμοι να τη βοηθήσετε και να την καθοδηγήσετε αν χρειαστεί. Αλλά δεν τη σηκώνατε κάθε φορά που έπεφτε.

Γνωρίζατε πως έπρεπε να κάνει πολλές φορές λάθος προτού το κάνει σωστά.

Το να καταφέρει ένας γονιός να χαλαρώσει και να επιτρέψει στο παιδί του να κάνει λάθη είναι ένα από τα δυσκολότερα εμπόδια. Είναι ευκολότερο όταν είναι μικρά – καθώς ανέχονται ευκολότερα ένα νήπιο που σκουντουφλάει από το να επιτρέψουν σε ένα παιδί στην προεφηβεία να βγει έξω με τους φίλους του. Τα πιθανά λάθη εμπεριέχουν μεγαλύτερους κινδύνους και το να είσαι γονιός σημαίνει να προσπαθείς να ελαχιστοποιήσεις τους κινδύνους για το παιδί σου.

Τι είδους κινδύνους θα μπορούσαμε να ανεχτούμε; Αν κυκλοφορεί κάποιος επιδειξίας στη γειτονιά ελεύθερος, η κόρη σας δεν μπορεί να βγει έξω με τους φίλους της. Υπό κανονικές συνθήκες όμως, ένα 11χρονο κορίτσι είναι σε θέση να φροντίσει για τον εαυτό της για τις λίγες ώρες που θα είναι έξω με τους φίλους της. Ίσως ξεχάσει κάτι εκεί που θα πάει, ίσως πληρώσει περισσότερο από όσο θα έπρεπε ή ίσως ξεχάσει να σας καλέσει το μεσημέρι όπως της είχατε πει. Ο κόσμος είναι ένας ανεξερεύνητος χάρτης για τα παιδιά – για τα μικρά και τα νήπια, ίσως είναι απλά η αυλή του σπιτιού – για τα παιδιά στην προεφηβία, ίσως είναι η γειτονιά. Για τους εφήβους, ο κόσμος αυτός είναι πολύ μεγαλύτερος. Η ανάπτυξη όμως έρχεται όταν ριψοκινδυνεύεις λιγάκι – όταν επιχειρείς να ανεβείς στην ψηλότερη τσουλήθρα, να κάνεις το γύρο του τετραγώνου με το ποδήλατο, να καλέσεις έναν καινούριο συμμαθητή στο σπίτι. Σε αυτή τη γκρίζα περιοχή μεταξύ ασφάλειας και κινδύνου, εκεί γεννιέται η δύναμη.

Αν τα παιδιά λοιπόν είναι σε θέση να ζουν με τα λάθη τους, ακόμη και με την αποτυχία, γιατί εμείς πρέπει να τρελαινόμαστε για αυτό; Μου έχουν πει πολλοί γονείς: «Δεν αντέχω να βλέπω το παιδί μου δυστυχισμένο». Αν δεν αντέχεις να βλέπεις το παιδί σου δυστυχισμένο, τότε έκανες λάθος που έγινες γονιός. Οι μικρές προκλήσεις στη ζωή που ξεκινούν από τη βρεφική ηλικία (το πρώτο κλαψούρισμα που δεν σας κάνει να τρέχετε αμέσως στο μωρό) φέρουν την ευκαιρία να έχει κανείς «επιτυχημένες αποτυχίες», αποτυχίες μέσα από τις οποίες το παιδί σας θα μάθει και θα καταφέρει να τις ξεπεράσει. Αν τρέξετε αμέσως στο πλευρό του, να το προστατεύσετε, να του στερήσετε αυτές τις προκλήσεις, τότε του στερείτε τα μέσα που θα χρειαστεί για να διαχειριστεί τις αναπόφευκτες, δύσκολες και προκλητικές και κάποιες φορές εξουθενωτικές απαιτήσεις που έχει η ζωή.

Κάνοντας πράγματα για τα παιδιά σας χωρίς να χρειάζεται ή προτού χρειαστεί μπορεί να μειώσει το κίνητρό τους και να αυξήσει την εξάρτησή τους από εσάς, αλλά είναι η ανικανότητα να θέσετε όρια ως γονείς στον εαυτό σας που μπορεί να καταστρέψει την ανάπτυξη ενός παιδιού. Όταν κάνουμε πράγματα για τα παιδιά μας για να ικανοποιήσουμε τις δικές μας ανάγκες και όχι τις δικές τους, τους αναγκάζουμε να παρακάμψουν το πιο σημαντικό κομμάτι της παιδικής ηλικίας: εκείνο που τους βοηθά να αναπτύξουν μία ισχυρή αυτοπεποίθηση.

Υπάρχει μία σημαντική διαφορά μεταξύ καλής και κακής συμμετοχής των γονέων. Για παράδειγμα, ένα μικρό παιδί δεν θέλει να κάτσει και να κάνει τις ασκήσεις του για τα μαθηματικά. Οι καλοί γονείς θα επιμείνουν το παιδί να συμμορφωθεί, όχι επειδή θέλουν να το δουν να γίνει ο καλύτερος μαθητής αλλά γιατί το παιδί χρειάζεται να μάθει τα βασικά στοιχεία των μαθηματικών και να αναπτύξει μία καλή εργασιακή συμπεριφορά για το μέλλον. Συγκρίνετε λοιπόν αυτόν τον γονιό με εκείνον που θα σπαταλήσει εβδομάδες προσπαθώντας «να βοηθήσει» το παιδί του να συμπληρώσει τις αιτήσεις για το κολέγιο, με την προσδοκία, αν εργαστούν και οι δύο τους σκληρά, να σιγουρέψουν το «περάσαμε σε μια καλή σχολή». (Είναι πάντα σημάδι overparenting όταν τους ακούς να λένε «θα κάνουμε αίτηση για το Columbia»).

Και στις δύο περιπτώσεις οι γονείς χρησιμοποιούν τον έλεγχο, στην πρώτη ελέγχουν τη συμπεριφορά (κάτσε κάτω, κάνε τα μαθηματικά σου) και στη δεύτερη ελέγχουν την ψυχολογία («θα κάνουμε αίτηση»). Είναι ο ψυχολογικός έλεγχος που κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά στην εξέλιξη της ταυτότητας του παιδιού. Αν η πίεση, η κατεύθυνση, το κίνητρο και η επιβράβευση έρχονται πάντοτε από έξω, το παιδί δεν θα έχει ποτέ του τη δυνατότητα να τα καλλιεργήσει μέσα του. Προετοιμάζοντας το 3χρονο παιδί σας με δασκάλους για μία συνέντευξη για να μπει στα προνήπια, επειδή όλα τα παιδιά των φίλων σας πηγαίνουν στο συγκεκριμένο σχολείο, ή αναγκάζοντας το ήδη κουρασμένο σας παιδί να κάνει άλλο ένα επιπλέον μάθημα ώστε να βγει ο πρώτος του σχολείου, δεν είστε απλά συμμετοχικός γονιός, αλλά τοξικός και υπερβολικός γονιός, κάποιος που θέλει να ικανοποιήσει τις ανάγκες του για το κοινωνικό στάτους και την αναγνώριση και δεν νοιάζεται για τις ανάγκες του παιδιού του.

Πώς λοιπόν βρίσκουν οι γονείς το θάρρος να αφήσουν πίσω τους τη λανθασμένη συμπεριφορά και την υπερβολή; Είναι δύσκολο να κολυμπήσετε ενάντια στο ρεύμα, να αντισταθείτε την πίεση των τρίτων. Πρέπει όμως να θυμόμαστε πως τα παιδιά αναπτύσσονται καλύτερα σε ένα περιβάλλον που είναι αξιόπιστο, διαθέσιμο, συνεπές και μη παρεμβατικό.

Ένας γονιός που αγαπάει το παιδί του είναι θερμός, πρόθυμος να θέσει όρια και απρόθυμος να παραβιάσει τα ψυχολογικά όρια του παιδιού του προκαλώντας του ντροπή ή ενοχές. Οι γονείς πρέπει να κατανοήσουν το δικό τους άγχος. Η δουλειά σας είναι να γνωρίζετε καλά το παιδί σας ώστε να παίρνετε τη σωστή απόφαση στο αν μπορεί αυτό να διαχειριστεί μία συγκεκριμένη κατάσταση. Θα ξαγρυπνήσετε με την ανησυχία; Πιθανώς ναι, αλλά δουλειά του παιδιού είναι να μεγαλώσει, δική σας είναι να ελέγξετε το άγχος σας ώστε να μην παρεμβαίνετε στις λογικές κινήσεις που θα κάνει, στην προσπάθειά του να αυτονομηθεί.

Οι γονείς πρέπει να είναι επίσης ξεκάθαροι για τις δικές τους αξίες. Τα παιδιά μάς παρακολουθούν στενά. Αν θέλετε τα παιδιά σας να είναι σε θέση να υπερασπιστούν τις δικές τους αξίες, θα πρέπει να κάνετε το ίδιο. Αν πιστεύετε πως το να περνάει κανείς το καλοκαίρι του διαβάζοντας, να κάνει βόλτες στην εξοχή και να παίζει είναι καλύτερο από μία κατασκήνωση, τότε ακολουθήστε αυτό που πιστεύετε. Οι γονείς θα πρέπει επίσης να ζουν ικανοποιητικά τη δική τους ζωή. Ο πιο «ευάλωτος» στις υπερβολές γονιός είναι ο δυστυχισμένος γονιός. Ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που πρέπει να κάνουμε για τα παιδιά μας είναι να τους παρουσιάσουμε μία ενήλικη ζωή, η οποία να φαντάζει ελκυστική και για την οποία θα αξίζει να αγωνίζονται.

Οι έφηβοι που αποφοίτησαν από ένα ειδικό γυμνάσιο του νότιου Μπρονξ το 1999 έγιναν πανεθνικά διάσημοι. Οι μαθητές, όλοι τους μαύροι ή λατινοαμερικανικής καταγωγής και ως επί το πλείστον από φτωχές οικογένειες, είχαν επιλεγεί τέσσερα χρόνια νωρίτερα για να συμμετάσχουν σε ένα πειραματικό πρόγραμμα που ονομαζόταν KIPP (Knowledge Is Power Program) και είχε στόχο να εξουδετερώσει το χάσμα επίδοσης ανάμεσα στους προνομιούχους και τους φτωχούς μαθητές. Η εμπειρία φάνηκε να πηγαίνει πολύ καλά: στις γενικές σχολικές εξετάσεις, οι μαθητές αυτοί κέρδισαν τους υψηλότερους βαθμούς από όλα τα σχολεία του Μπρονξ και είχαν την πέμπτη καλύτερη επίδοση σε όλη τη Νέα Υόρκη. Οι περισσότεροι κατάφεραν να γίνουν δεκτοί σε κορυφαία λύκεια, συχνά με πλήρη υποτροφία. Ολοι φαίνονταν προορισμένοι για το πανεπιστήμιο και για επιτυχίες στη ζωή, που θα αψηφούσαν τα συνήθη προγνωστικά.

Ωστόσο, έξι χρόνια μετά την αποφοίτησή τους από το λύκειο μόνο το ένα πέμπτο από τους νέους αυτούς είχε ολοκληρώσει τετράχρονες σπουδές στο κολέγιο. Οι περισσότεροι κατέληξαν να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους, επαναβεβαιώνοντας την αυξανόμενη ταξική ανισότητα στα αμερικανικά πανεπιστημιακά campus. Οι διοργανωτές του ΚΙΡΡ απογοητεύτηκαν πολύ, ιδιαίτερα επειδή ένα πανεπιστημιακό πτυχίο ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο πολύτιμο, δίνοντας τη δυνατότητα στους Αμερικανούς νέους να κερδίσουν κατά μέσον όρο 80% περισσότερα από τους αποφοίτους λυκείου. Γιατί, λοιπόν, δεν κατάφερε το ΚΙΡΡ να προετοιμάσει τους μαθητές για τις πανεπιστημιακές σπουδές;

Δεν αρκεί το τεστ IQ

Ο Πολ Ταφ, δημοσιογράφος και πρώην συντάκτης του New York Magazine, επιχειρεί να απαντήσει σε αυτό το ακανθώδες ερώτημα στο «Πώς επιτυγχάνουν τα παιδιά: Σθένος, περιέργεια και η κρυμμένη δύναμη του χαρακτήρα»», ένα φιλοδοξο και κομψά γραμμένο βιβλίο που τώρα κυκλοφόρησε και στη Βρετανία. Το πρόβλημα, γράφει, είναι ότι η ακαδημαϊκή επιτυχία θεωρείται πως είναι προϊόν των γνωσιακών ικανοτήτων – του είδους της ευφυΐας που μετριέται με τα τεστ IQ. Αυτή η άποψη έχει τροφοδοτήσει τη ζήτηση παιχνιδιών «νοητικής ανάπτυξης» και ένα κίνημα εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που δίνει μεγάλη σημασία στους βαθμούς των εξετάσεων.

Ωστόσο, νέες έρευνες από οικονομολόγους, ψυχολόγους, νευρολόγους και εκπαιδευτικούς έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι δεξιότητες που δίνουν τη δυνατότητα σ’ έναν φοιτητή να τελειώσει κολέγιο και πανεπιστήμιο δεν έχουν τόσο να κάνουν με την εξυπνάδα όσο με πιο συνηθισμένα στοιχεία του χαρακτήρα, όπως η ικανότητα των παιδιών να συγκεντρώνονται και να συγκρατούν τις παρορμήσεις τους. Οι σπουδαστές του ΚΙΡΡ που αποφοίτησαν από το κολέγιο δεν ήταν τα σχολικά αστέρια, αλλά οι επίμονοι και εργατικοί νεαροί, αυτοί που κατάφερναν να μην περισπώνται και ήταν αποφασισμένοι να πάνε μπροστά.

Ετσι, οι μη γνωσιακές δεξιότητες, όπως η επιμονή και η περιέργεια, είναι ισχυροί παράγοντες πρόβλεψης της μελλοντικής επιτυχίας. Από πού όμως έρχονται αυτά τα χαρακτηριστικά; Και πώς μπορούν να αναπτυχθούν; Αναζητώντας απαντήσεις, ο Πολ Ταφ εξετάζει πρώτα το πρόβλημα σε νευρολογικό επίπεδο. Μπορεί ιατρικά να εξηγηθεί γιατί τα παιδιά που μεγαλώνουν σε στερητικό, δυσλειτουργικό περιβάλλον έχουν σε γενικές γραμμές μεγαλύτερη δυσκολία να συγκεντρωθούν, να προσηλωθούν στις εργασίες τους και να ανακάμψουν από απογοητεύσεις. Το τμήμα του εγκεφάλου που επηρεάζεται περισσότερο από το πρώιμο στρες είναι ο προμετωπιαίος φλοιός, ο οποίος επιτελεί κρίσιμο ρόλο στον έλεγχο των σκέψεων και στη ρύθμιση της συμπεριφοράς. Οταν αυτή η περιοχή υποστεί βλάβη –όπως συμβαίνει συχνά σε παιδιά που ζουν μέσα στις πιέσεις της φτώχειας– είναι πιο δύσκολο να συγκρατηθούν τα αντιπαραγωγικά ένστικτα.

Η επιστήμη επισημαίνει το πρόβλημα, αλλά δείχνει και τρόπους να ξεπεραστεί. Μελέτες δείχνουν ότι η έγκαιρη προσπάθεια από γονείς ή κηδεμόνες των παιδιών τα βοηθάει να αντισταθμίσουν τη βιοχημική επίδραση του στρες. Και οι εκπαιδευτικοί μπορούν να προωθήσουν τη συγκέντρωση και τον αυτοέλεγχο. «Ο προμετωπιαίος φλοιός ανταποκρίνεται καλύτερα στην παρέμβαση από άλλα τμήματα του εγκεφάλου», γράφει ο Πολ Ταφ. Παραμένει ευεπηρέαστος μέχρι και τα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης.

Τα σχολεία έχουν την εμπειρία της επιδίωξης καλύτερων βαθμών στις εξετάσεις. Είναι όμως πολύ πιο δύσκολη η ανεύρεση τρόπων για να βοηθήσουν τα νεαρά παιδιά να αναπτύξουν το σθένος τους (αυτό που ο συγγραφέας αποκαλεί «grit», την παθιασμένη αφοσίωση σε κάποιο στόχο). Οι ψυχολογικές παρεμβάσεις είναι πιο περίπλοκες και λεπτές από τη διδασκαλία των μαθηματικών, και ένα από τα προβλήματα στα αμερικανικά σχολεία είναι η έλλειψη καλών δασκάλων. Ο συγγραφέας ρίχνει φως σε μερικές αξιόλογες προσπάθειες ενίσχυσης αυτών των μη γνωστικών δεξιοτήτων – όπως η δουλειά ενός νεαρού δάσκαλου σκακιού στο Μπρούκλιν, ο οποίος μετατρέπει «αδιάφορους» μαθητές από φτωχές οικογένειες σε πρωταθλητές στο σκάκι, διδάσκοντάς τους νέους τρόπους να λύνουν προβλήματα και να ξεπερνούν τις αποτυχίες. Στο Σικάγο, το πρόγραμμα OneGoal, που ξεκίνησε το 2009, προετοιμάζει μαθητές γυμνασίου για το κολέγιο δίνοντας έμφαση στη σύνδεση ανάμεσα στη σκληρή δουλειά και τη «μοίρα». Και τα σχολεία όπου δρα το πρόγραμμα ΚΙΡΡ πειραματίζονται τώρα με κάτι που αποκαλείται «αναφορά χαρακτήρα», σχεδιασμένη για να δείχνει στους μαθητές ότι οι ικανότητες αυτές μπορούν να βελτιωθούν με τον καιρό.

Το καλό σχολείο παραμένει το πιο ισχυρό διαθέσιμο εργαλείο εναντίον της φτώχειας. Επειτα από δεκαετίες αποτυχημένων προσπαθειών για τη βελτίωση της ζωής φτωχών μαθητών, ο Πολ Ταφ έγραψε ένα διορατικό και προκλητικό βιβλίο για το είδος δουλειάς που πρέπει να γίνει ώστε να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο.

The Economist

Μαθησιακοί Τύποι

Οι μαθησιακοί τύποι αφορούν τον τρόπο που προσλαμβάνουμε πληροφορίες από τις πέντε αισθήσεις μας:ακουστικός , οπτικός, κινητικός, γευστικός και οσφρητικός. Απ’ αυτές οι τρεις πρώτοι είναι οι πιο κοινοί και τους αναλύουμε πιο κάτω:

Πώς μελετά ο οπτικός τύπος μαθητή

Οι οπτικοί τύποι μαθαίνουν με το να ‘βλέπουν το υλικό τους, όταν δηλαδή το υλικό παρουσιάζεται σε γραφήματα, πίνακες, εικονογραφημένα βιβλία, βίντεο, χάρτες κ.α. Αυτοί οι μαθητές προτιμούν να κάθονται στα μπροστινά θρανία, ώστε να μην αποσπάται η προσοχή τους. Μαθαίνουν με το να διατηρούν οπτική επαφή με τον καθηγητή, να παρατηρούν τις εκφράσεις του και την γλώσσα του σώματος. Τους βοηθά να κρατούν σημειώσεις, γιατί έτσι αντιλαμβάνονται καλύτερα το θέμα.

Μπορούμε να αντιληφθούμε ένα οπτικό τύπο από τα τακτοποιημένα του γραπτά τσάντα και εμφάνιση, Όταν μελετούν χρειάζονται απομόνωση και ησυχία, και δυσκολεύονται να συζητούν ενώ διαβάζουν, ακόμη κι αν η συζήτηση αφορά το θέμα που μελετούν. Αν οι εργασίες τους περιλαμβάνουν γραφήματα, πίνακες, εικονογραφημένα βιβλία, βίντεο, χάρτες μπορούν να τις κάνουν ευκολότερα. Βοηθά επίσης να κρατούν σημειώσεις ή να υπογραμμίζουν τις κύριες ιδέες, γεγονότα και ημερομηνίες με διάφορα χρώματα. Όταν μαθαίνουν προφορά, χρειάζεται να δουν πώς είναι γραμμένη η λέξη για να μάθουν να την προφέρουν.

Πώς μελετά ο ακουστικός τύπος μαθητή

Οι ακουστικοί τύποι μαθαίνουν ‘από την παράδοση’, ακούγοντας τον καθηγητή και συζητώντας με άλλους. Μπορούν ακόμη να αντιληφθούν το νόημα και το αίσθημα πίσω από τα λόγια, γιατί αντιλαμβάνονται τον τόνο της φωνής, την ένταση και την ταχύτητα ομιλίας. Χρειάζεται να επαναλάβουν δυνατά το κείμενο που διαβάζουν για να το κατανοήσουν. Όταν μαθαίνουν προφορά, χρειάζεται να πουν τις λέξεις για να συνειδητοποιήσουν για παράδειγμα ότι το ‘ph’ διαβάζεται ‘f’.

Είναι πολύ σημαντικό για τους ακουστικούς τύπους να θέτουν ένα στόχο πριν την εργασία και να τον διατυπώνουν δυνατά. Όταν ολοκληρώνουν χρειάζεται να κάνουν μια προφορική περίληψη αυτών που διάβασαν. Αυτοί οι μαθητές ωφελούνται πολύ αν διαβάσουν και ηχογραφήσουν το κείμενο ή τις λέξεις, ώστε να έχουν την δυνατότητα να ακούσουν και να ξανακούσουν αυτά που έχουν να μάθουν. Επίσης βοηθά το να μιλούν σε κάποιον για αυτά, να ‘μας λένε το μάθημα’ δηλαδή.

Επειδή οι ακουστικοί τύποι δυσκολεύονται μερικές φορές να φτιάχνουν ίσιες στήλες, βοηθά να τραβούν μια γραμμή στην άκρη της σελίδας και να την ακολουθούν.

Πώς μελετά ο κινητικός τύπος μαθητή

Απ’ όλους τους μαθησιακούς τύπους ο κινητικός είναι ο πιο παραγνωρισμένος. Μαθαίνουν καλύτερα με πρακτικούς τρόπους. Θέλουν να αγγίζουν να κινούνται και να αισθάνονται και το βρίσκουν εξαιρετικά δύσκολο να μείνουν καθισμένοι για ώρα. Θέλουν αν έχουν την τηλεόραση ή μουσική όταν μελετούν. Γενικά δεν συγκεντρώνονται για πολύ ώρα.

Η δακτυλογράφηση στον υπολογιστή, η εργασία σε εργαστήριο, είναι καλοί τρόποι για να μάθουν. Ίσως χρειάζεται να πηγαινοέρχονται στο δωμάτιο ή και να χοροπηδούν καθώς διαβάζουν. Όταν μελετούν για τεστ, χρειάζεται να φτιάχνουν κάρτες με τις σημαντικές λέξεις, θεωρίες ή ημερομηνίες .

Στην τάξη πρέπει να μάθουν να κρατούν σημειώσεις για να έχουν κάτι να απασχολούν τα χέρια τους.

Σημείωση

Όλοι μας χρησιμοποιούμε και τις τρεις δεξιότητες αλλά σε διαφορετικό βαθμό ο καθένας. Δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος να μάθουμε, υπάρχει ο δικός μας τρόπος και όσο πιο γρήγορα τον αντιληφθούμε τόσο το καλύτερο.